Ik was de persoon die áltijd dacht dat hij de uitzondering was. En niet de uitzondering die iets wél kon behalen, maar juist de uitzondering die dacht dat hij het niet kon behalen.

Het voelde voor mij vaak alsof mensen de uitdagingen waar ik tegenaan liep niet begrepen en niet wisten hoe het was om die uitdagingen te hebben.

Maar zodra je daadwerkelijk openlijk over je uitdagingen begint te praten, kom je er al snel achter dat jouw uitdagingen totaal niet uniek zijn.

Ik heb geleerd dat denken dat precies jij de uitzondering bent die geen succesvolle lichaamstransformatie kan ondergaan in feite net zo egoïstisch is als denken dat jij de enige bent die dit wél kan. ⠀

Denken dat het jou niet lukt, maar 100.000 andere wel, is een vorm van egoïsme. ⠀

In beide situaties impliceer je namelijk dat jouw situatie uniek is. Dat jij de uitzondering bent in het geheel.⠀

Maar dat is niet zo. Nooit. Hoe sterk dat gevoel soms ook is.

Want de uitdagingen waar jij mee worstelt, worstelen 100.000 andere mensen ook mee. ⠀

Ik realiseerde mij dat ik mijn uitdagingen moest leren accepteren. Ik realiseerde mij dat om de eerste stap te kunnen zetten ik mij moest neerleggen bij het feit dat ik niet uniek was in de uitdagingen waar ik mee worstelde. En dat was onconfortabel.. Heel erg! Want plotseling zijn er geen “redenen” waarmee je jezelf kunt overtuigen waarom het de rest wel lukt, maar jou niet.

En nu wil ik jou aanmoedingen precies het zelfde te doen.⠀

AL jouw uitdagingen zijn al eens overwonnen. En je doet jezelf tekort als je denkt dat precies JIJ deze niet kunt overwinnen.⠀

Je moet oprecht geloven dat jouw situatie geen uitzondering is en er daadwerkelijk in geloven dat ook JIJ succesvol kan zijn in het transformeren van je lichaam.⠀

Het bovenstaande besef maakt je uitdagingen niet minder uitdagend, maar het besef dat alles waar je nu mee worstelt al eens overwonnen is zou je wel genoeg vertrouwen moeten geven om nooit zomaar de handdoek in de ring te gooien.

Het moment dat ik het idee van uniek zijn losliet viel een enorme last van mijn schouders. Ik had niet langer het gevoel dat mijn persoonlijke uitdagingen anders en moeilijker waren dan de uitdagingen van iemand anders.

De uitdagingen leken ineens een stuk kleiner en een stuk realistischer om te overwinnen. En vanaf dat moment begon ik pas écht gemotiveerd te werken aan mijn doelstellingen. Gemotiveerd om de uitdaging aan te gaan, zonder angst deze niet te kunnen overwinnen.

Al heb je geen flauw idee wat je aan het doen bent.. De eerste stap zetten vereist geen kennis, financiën of andere middelen.⠀

Het vereist zelfs geen motivatie.⠀

De eerste stap hoeft niet perse een gevolg van motivatie te zijn. Sterker nog, het is in veel gevallen andersom – De eerste stap kan júíst de oorzaak zijn dat je gemotiveerd raakt.⠀
⠀⠀
Wacht niet op het moment dat je gemotiveerd raakt.⠀

Zet gewoon één stap.

We hebben allemaal onze uitdagingen, maar ondanks dat al onze uitdagingen persoonlijk zijn maakt dat ze nog niet uniek. Het is enorm waardevol om je uitdagingen met iemand te bespreken of deze op tafel te leggen bij iemand die hier vanuit een ander perspectief naar kan kijken.

Dit schrijf ik meer uit eigen ervaring, dan vanuit de rol als coach.

Comments are closed.