Category

Motivatie

Category

Veel mensen hebben de neiging om te zoeken naar hetgeen dat hun kennis bevestigt, in plaats van hun onwetendheid.⠀

Ze maken de fout constant te zoeken naar bevestiging voor hetgeen dat ze denken te weten, in plaats van open te staan voor informatie die misschien wel hun huidige overtuigingen weet te ontkrachten. ⠀

Het is zó makkelijk informatie te zoeken die bevestigt wat je denkt te weten, omdat het nou eenmaal prettig voelt hetzelfde als andere te denken en volgens een bepaalde overtuiging te leven. ⠀

Wees je alleen bewust van het feit dat jij waarschijnlijk (onbewust) zelf een omgeving hebt gecreëerd waarin je huidige overtuigingen constant bevestigd worden. In plaats van op de proef gesteld worden. ⠀

Je dénkt misschien telkens weer gelijk te hebben, maar eigenlijk ontwijk je onbewust de uitdagingen waar je huidige overtuigingen daadwerkelijk op de proef gesteld worden.⠀

Bovenstaande is waarom een specifieke groep mensen over-priced producten van HerbaLife blijven kopen in plaats van hun hersencellen te gebruiken om kritisch na te denken. ⠀

Want het voelt zó veel fijner om je in te schrijven op een forum waar iedereen het zelfde als jij denkt, verkondigt hoe goed hun darmpjes voelen en te denken “zie je nou wel! ik WIST het”… ⠀

Dan toe te geven dat je bij het aanschaffen van nutteloze supplementen ter waarde van een nier ook gestopt bent met het in je gezicht schuiven van teveel calorierijke voeding. ⠀

Nee, maar je hebt gelijk.. het zijn de superfoodjes en antioxidanten 😉

Kijk altijd verder dan je neus lang is. ⠀
Wees (en blijf) altijd kritisch.
En sta open voor alternatieve inzichten en ideeën.⠀

Het meervoud van een mening is GEEN feit. Ook niet als 10.000 andere schapen het zelfde roepen.

Na mijn post over body positivity vroeg iemand mij terecht:

“Maar wat is dán de oplossing voor een laag zelfbeeld en te kort aan zelfvertrouwen?”

Laat ik voorop stellen dat ik niet gekwalificeerd ben om hier advies voor te geven. Ik heb slechts de vrijheid om mijn observaties, ervaring en kennis te combineren en dit op papier te zetten om andere een ander perspectief van een veelvoorkomend probleem te laten zien. Oftewel, stiekem toch advies geven.

Dé oplossing is voor iedereen anders, maar wat voor iedereen geldt is dat de oorzaak van je lage zelfbeeld en tekort aan zelfvertrouwen achterhaald moet worden. En dat je vervolgens aan de slag moet gaan met een constructieve oplossing die op een directe manier de oorzaak aanpakt.

En er is een grote kans dat de oorzaak schuilt in het feit dat jij verkeerde waarde hebt gekozen om naar te leven en verkeerde maatstaven hanteert om jezelf de maat te nemen.

Besef héél goed dat jij zelf deze waarde hebt gekozen waarnaar je leeft en zelf de maatstaven hebt gekozen waaraan je meet. Dit is misschien niet jouw schuld, maar wel jouw verantwoordelijkheid.

Jij hebt de waarde “gewicht/vetpercentage” gekozen om je eigenwaarde/zelfbeeld op te baseren.

Gecombineerd met de onrealistische maatstaaf “Victoria Secret model” heb jij jezelf opgezadeld met een onoplosbaar probleem:

Nóóit een voldoende zijn volgens de (onjuiste) maatstaven die jij voor jezelf hanteert.

De combinatie van verkeerde waarden en maatstaven heeft je in een positie gewerkt waar je machteloos bent.

Je bent nu sówieso de lul. Wát je ook denkt of doet.

Hoeveel body positivity je ook toepast verandert niets aan het feit dat je een onvoldoende bent volgens de waarde en maatstaven die je hanteert voor jezelf.

Het enige verschil is dat je het nu “accepteert”, oftewel: het probleem vermijdt.

Een betere keuze is om de volgende maatstaf te hanteren:

“Het vetpercentage/gewicht onderhouden dat mij lukt zonder mijn sociale leven en emotionele toestand hieronder te laten lijden.”

Dán heb je een combinatie van realistische/waardevolle waarden en maatstaven. Dán kan jij je zelfverzekerd voelen in je lichaam.

Maar dit is niet waar het eindigt, dit is waar het begint. Want de maatschappij zal jou (onterecht) alsnog niet mooi genoeg vinden.

De nare realiteit is namelijk dat er tegenwoordig véél te veel mensen verkeerde waarden en maatstaven hanteren op het gebied van uiterlijk. Dat is de schuld van de maatschappij.

En daardoor wordt het jouw probleem.

Maar de maatschappij is niet verantwoordelijk voor jouw problemen. Die verantwoordelijkheid ligt bij jou. Niet bij de maatschappij.

Jouw EIGEN waarde en maatstaven bepalen in hoeverre de waarde/maatstaven van ANDERE je beïnvloeden.

En dáárom is body positivity niet de juiste oplossing voor een laag zelfbeeld en tekort aan zelfvertrouwen.

Neem je huidige waarden en maatstaven nog eens kritisch onder de loep. Word jezelf bewust van de maatstaven die je hanteert en nóg belangrijker: durf eerlijk te zijn over welke waarde en maatstaven je hanteert. 

Zou je het juist vinden als je allerbeste vriend/vriendin zou leven volgens de waarden en maatstaven die jij hanteert? Zo niet, kun jij mij dan één goede reden geven waarom dit voor jou wél juist zou moeten wezen?

Laten we elkaar afhelpen van de onrealistische maatstaven die we vandaag de dag hanteren.

Laten we als collectief proberen die onnodig hoge lat wat lager te leggen.

Laten we dit probleem gewoon eens bespreekbaar maken door met zijn allen inzichtelijk te maken welke maatstaven we hanteren en dit als reactie op mijn laatste Facebook post plaatsen.

Bij het overgrote deel van de mensen die dit leest en al jaren fantaseert over een bovengemiddeld goed fysiek zal dit nooit tot vervulling komen. ⠀

En het is niet eens jouw schuld. Sterker nog.. Het is totaal niet erg.

Want ondanks dat je denkt van wel, wil je het diep van binnen niet écht.⠀

Je bent gewoon gevallen voor het resultaat, maar niet voor het proces.⠀

Je wilt de top, maar wilt het klimmen overslaan.⠀

En dáárom faal je steeds. Iedere poging, keer op keer. ⠀

En dáárom straf je jezelf steeds weer. En dáárom maak je jezelf weer wijs dat je tekort schiet aan doorzettingsvermogen en wilskracht. ⠀

Maar het probleem is niet dat je doorzettingsvermogen tekort schiet. Het probleem is niet dat je geen doorzetter bent en snel opgeeft. ⠀

Het probleem is veel simpeler dan de bovenstaande beschuldigingen.

Het probleem is dat jij dénkt, hoopt en probeert iets te willen wat je eigenlijk helemaal niet écht wilt.⠀

Je wilt het resultaat, niet de moeite.⠀
Je wilt de overwinning, niet het gevecht.⠀

Hoe sneller je eerlijk bent tegen jezelf en dit accepteert, des te sneller je je waardevolle tijd en energie kunt steken in iets waar je wel bereid bent voor te vechten.⠀

Iets waarvoor je bereid bent het gevecht aan te gaan, de moeite te accepteren en te klimmen voor het resultaat.⠀

Het alleen maar willen ervan is simpelweg niet voldoende, want daar duurt het proces te lang voor.

Succesvolle lichaamstransformaties gebeuren niet als je de transformatie wilt, ze gebeuren als je daadwerkelijk voor de transformatie wilt vechten.

Want de vraag die je jezelf moet stellen is niet “Wil ik dit bereiken?”. Want iedereen wilt een bad-ass fysiek.

De vraag die jij jezelf zou moeten stellen is “Wil ik hier daadwerkelijk voor vechten?”

De mensen die een bovengemiddeld goed fysiek hebben óf ooit een goed fysiek zullen hebben zijn de gene die de struggle en het gevecht om trainen en voeding héérlijk vinden.

Na alle frustraties die we met zijn allen hebben geuit over body positivity vind ik het tijd om er eens serieus over te schrijven. Niet alleen omdat veel mensen daadwerkelijk een veel te laag zelfbeeld hebben en hier dagelijks mee in de knoop zitten, maar omdat de meeste mensen op een totaal onjuiste wijze bezig zijn hier verandering in te brengen.

Dit wordt geen quick-fix om je zelfbeeld te verbeteren, maar ik deel mijn perspectief met je in de hoop dat het je de goede kant op stuurt naar een beter zelfbeeld. Voor de mensen waar ik mee werk heeft het enorm geholpen, dus ik hoop dat jij er ook daadwerkelijk iets aan hebt.

Zelf heb ik tot mijn 16e/17e overgewicht gehad en ik heb een aantal jaar aan wedstrijd bodybuilding gedaan, dus ik weet exáct hoe het is om 24/7 beïnvloed te worden door hoe je eruit ziet en wat andere hier misschien van zouden vinden.

Ik heb mijn leven laten beïnvloeden door iets dat een verrijking hoorde te zijn (fitness), maar het op een gegeven moment totaal niet was. Ik heb tijd, financiële en emotionele opofferingen gedaan voor een hobby die compleet uit verhouding zijn met de voldoening die ik eruit heb gehaald in die periode.

Ik heb in het verleden talloze keren geprobeerd mijn lichaam te waarderen voor wat het is en heb meerdere periodes in mijn leven gedaan alsof ik mijn lichaam ook daadwerkelijk waardeer voor wat het was, maar de waarheid is dat ik dat nog steeds niet doe. En nooit zál doen. En geen enkele body positivity-gerichte mindset gaat daar verandering in brengen.

Want jij kunt niet veranderen hoe ik over mijn uiterlijk denk.

Jij kunt mij misschien tijdelijk (voor korte óf lange termijn) een beter gevoel geven, maar de realiteit is dat jij er niet bij bent als ik alleen wakker word.

De realiteit is dat jij er niet bij bent als ik langs een spiegel loop.

En de realiteit is dat jij er niet bij ben als ik ontevreden naar een foto kijk die iemand anders van mij heeft genomen.

Jij kunt mij alleen een beter gevoel geven als je bij mij bent en tegen mij praat, maar zelfs dan zal alles wat je tegen mij zeg van tijdelijke waarde zijn.

Je kunt body positive in je instagram-bio zetten en erover posten totdat je een ons weegt, maar het is nonsens. Een nieuwe hype. Waarom wil je dat iemand weet dat jij body positive bent? Wie probeer jij ervan te overtuigen dat je van je lichaam houdt? Wat zegt dit over jou?  En denk je niet dat we vóór maart 2017 al wisten dat we idealiter van ons lichaam moeten houden zoals het is?

Het is een tijdelijke strategie waar je je onzekerheid mee voert door complimenten te vangen en probeert iemands perspectief over jou te veranderen. Je probeert op een verkeerde manier een leegte op te vullen.

Body positivity, oftewel: “proberen(!) van je lichaam te houden” was niet de eerste stap naar een beter zelfbeeld voor mij. En waarschijnlijk voor jou ook niet.

Mijn zelfbeeld verbeterde pas toen ik iets anders had in mijn leven dat mijn tijd, financiële en emotionele opoffering verdiende in mijn ogen. Iets waar ik passie in kon stoppen, voldoening uit haalde en mijn aandacht weghield van mijn uiterlijk. Iets dat mij het gevoel gaf dat ik waardevol was en dat wat ik deed mij daadwerkelijk een beter persoon maakte.

Iets dat éindelijk belangrijker was voor mij dan mijn uiterlijk.

Bij mij waren dat mijn werkzaamheden voor Team Droog en alle andere bijdragen die ik dagelijks lever aan de fitnessindustrie.

Mijn gedachten werd éindelijk opgevuld door iets anders dan het bezig zijn met mijn uiterlijk. En dat is exáct waar ik mij op focus als ik iemand anders begeleid bij het verbeteren van zelfbeeld en zelfvertrouwen: extra aandacht besteden aan de zaken die jou een goed gevoel geven.

Aandacht besteden aan dátgene dat jou jouw uiterlijk doet vergeten.

Besteed meer tijd aan iets waar je trots op kunt zijn. Iets dat je een goed gevoel geeft en bovenal: iets dat je jouw uiterlijk doet vergeten.

Dit zorgt er allemaal niet voor dat je automatisch van je lichaam gaat houden van de een op de andere dag, maar het helpt je te relativeren hoe belangrijk bepaalde zaken in je leven zijn. Het zorgt ervoor dat je op den duur zelf inziet dat het gevoel dat jij zelf hebt bij je uiterlijk helemaal niets verandert aan de persoon die jij bent en de gedachten die mensen over jou hebben.

En nog steeds kan ik gefrustreerd raken als ik lang genoeg over mijn lichaam nadenk, maar ik weet het altijd snel te relativeren en te accepteren dat ik niet het perfecte lichaam heb dat ik ooit in gedachten had. En dat is nou juist het grote verschil: ik ben met zoveel andere waardevolle en leuke dingen bezig dat ik zowel geen tijd als zin heb om daar mee bezig te zijn.

Morgen sta ik gewoon op, poets ik mijn tanden, kijk ik stiekem in de spiegel naar mijn te kleine borstspieren, raak ik éven 2 minuten gefrustreerd, maar vervolgens doe ik mijn haar in model, stap ik in de auto naar mijn werk en ben ik weer enorm happy met hoe heel mijn leven loopt. Elke dag werk ik een stukje aan mijn mindset, elke dag word ik een stukje beter en ik denk dat dat exáct is waar het om draait.

En de manier waarop je naar jezelf kijkt is dan wel moeilijk te veranderen, maar de manier waarop je hier mee omgaat, welke plek dit heeft in je leven en hoeveel invloed je dit laat uitoefenen is wél daadwerkelijk te veranderen.

Probeer je niet minder te focussen op je uiterlijk, maar probeer juist meer te focussen op iets dat jou jouw obsessieve gedachten over jouw uiterlijk kan vervangen.

Tja, zo is hij gewoon…

Dat is wat ze over je zeggen als je het merendeel van de tijd stil bent, niet gek doet of niet bijzonder veel zin hebt in socialiseren.

Je bent wel echt een beetje saai, hé?

Dat is de vraag die je vaak gesteld krijgt op avonden dat je liever niet wilt stappen, geen zin hebt in verjaardagen of om überhaupt met iemand af te spreken.

Als je een ziekte hebt die zich fysiek uit, is er geen gebrek aan medelijden van je omgeving. Medelijden is ook niet waar je op hoopt, maar je zou een moord doen voor een beetje begrip.

Als je regelmatig migraine hebt, begrijpt men dat je niet naar een concert kan. Als je longontsteking hebt hoef je niet uit te leggen waarom je met oudejaarsavond met vier graden onder nul niet buiten wilt lopen.

Maar als je chronisch depressief bent, is het een heel ander verhaal. Alles is dan een ander verhaal.

Ik schrijf dit artikel niet om zieltjes te winnen. Ik schrijf het ook niet omdat ik medelijden, bewondering of respect van je wil. Laten we elkaar die moeite besparen. Dat is oprecht het laatste waar ik het voor doe.

Ik kan inmiddels met volle overtuiging zeggen dat ik werkelijk waar nergens meer last van heb. Dat mag ook wel, na het merendeel van mijn jonge jaren. Ik weet dat als ik het kan, vele anderen het ook kunnen. Het voelt daarom bijna als een verplichting om dit verhaal beknopt en samengevat (ik bespaar je veel details) hier neer te zetten, omdat misschien één lezer er iets aan heeft.

Als één iemand hier iets aan heeft, is het mijn tijd dubbel en dwars waard geweest.

Depressie in het kort

Depressie is lastig. Lastig om te herkennen, zowel voor jezelf als anderen. Steeds meer mensen voelen de continue druk van het leven in de 21ste eeuw. De continue drang om te moeten presteren. Jezelf te vergelijken met iedereen om je heen.

Een langdurige somberheid wordt al snel depressie genoemd, zeker door iemand die minder belastbaar is. En met de opkomst van de burn-out als dé trend van 2017, is onderscheid maken tussen een depressie of jezelf gewoon kut voelen nog lastiger.

Iemand beschreef ooit een depressie als volgt en dat is mij altijd goed bijgebleven:

Een depressie voelt alsof je verdrinkt, terwijl je iedereen om je heen ziet ademhalen.

Iedereen heeft goede en slechte dagen.

Iedereen.

Behalve mensen die depressief zijn.

Bij depressie heb je slechte dagen en betere dagen. Maar geen goede.

Ken je dat gevoel dat je een enorme uitdaging aan moet gaan? Het gevoel dat je jezelf echt moet pushen om een bepaalde beslissing te maken, zoals je ontslag indienen bij een manager die je eigenlijk graag mag of het beëindigen van een langdurige relatie?

Bij een ernstige depressie voelt alleen al opstaan uit je bed hetzelfde als een dergelijk besluit moeten nemen. Elke dag weer.

Dat is vermoeiend en je belandt heel snel in een vicieuze cirkel. Je weet dat in bed liggen of op de bank hangen je uiteindelijk een slecht gevoel geeft. Je takelt af, je voelt je schuldig naar jezelf en anderen toe, maar je bent letterlijk niet in staat om er iets aan te veranderen, omdat het simpelweg veel te veel moeite kost.

Hoe het allemaal begon, waarschijnlijk

Bij een acute depressie, zoals na een ernstig ongeval of het verliezen van een dierbare vaak voorkomt, is de oorzaak overduidelijk. Daar kun je niet omheen.

Maar dat is niet altijd zo. Je kunt er genetische aanleg voor hebben en er steeds een beetje bij beetje inrollen. Als je niet de kennis hebt om te herkennen wat er gebeurt, kun je uiteindelijk op een punt komen dat teruggaan onmogelijk is.

Of in ieder geval onmogelijk lijkt. En dat het zo lijkt, is uiteindelijk waar het om gaat.

Perceptie is realiteit.

Ik heb geen slechte jeugd gehad, verre van, maar elke familie heeft problemen. We maken onszelf graag wijs dat wij de uitzondering zijn, maar dat zijn we niet.

Toen ik opgroeide hadden mijn broertje en ik veel te maken met alcoholisme, verbaal geweld, emotionele misbruik en een enkele keer huiselijk geweld. Niets ervan naar ons toe, maar alles tussen onze ouders.

Dat maakt als kind indruk op je. Je bent op die leeftijd nog niet gewapend met iets dat sterk genoeg is om jezelf daar tegen te verdedigen.

Je praat er veel over met elkaar en je moeder, maar als kind regelmatig met je neus op de keiharde feiten van het leven gedrukt worden, pakt niet altijd goed uit.

Op school was ik vanaf de middelbare school een ramp. Het voordeel van vroeg leren dat het leven niet altijd over regenboogjes gaat, is dat als je gepest wordt makkelijk kunt relativeren. Als jonge jongens je graag kankerjood of gay noemen elke kans die ze krijgen, raakt je dat al een stuk minder.

Maar je gaat – niet heel verrassend – veel situaties uit de weg en zondert jezelf eerder af.

Studeren en huiswerk maken was voor mij verschrikkelijk. Ik heb niet het idee dat alleen ik het vervelend vond. Bijna niemand vond huiswerk maken leuk.

Maar ik had inmiddels als verdedigingsmechanisme voor alles vluchtgedrag aangeleerd. Ik had daarom altijd honderden spijbeluren per jaar en heb werkelijk geen minuut geleerd. Je komt behoorlijk ver met spiekbriefjes of even snel de boeken doornemen voordat je aan een examen of tentamen begint.

Op een bepaalde leeftijd merk je dat je anders bent dan veel anderen. Activiteiten waar je leeftijdsgenoten aan deelnemen, films die zij kijken, muziek die zij luisteren, is opvallend anders dan wat je zelf gewend bent.

Nog een uitstekende reden om jezelf zo veel mogelijk af te zonderen van de rest.

Een introvert zijn die graag op zichzelf is, is geen probleem an sich.

Het wordt een probleem als je het merendeel van de dag bezig bent in je eigen hoofd. Als de verhalen die je jezelf vertelt over jezelf, je situatie, je toekomst en je verleden een negatieve lading krijgen.

Zodra je innerlijke monoloog niet volledig achter jou als persoon staat, slaat het gevoel van eenzaamheid toe.

En zodra eenzaamheid toeslaat, ga je actief op zoek naar externe oplossingen. Iets of iemand die de leegte opvult. Al is het maar tijdelijk.

Je kunt het zoeken bij alcohol, drugs, seks, gamen, gokken, uitproberen van verschillende identiteiten, sporten of een combinatie van die dingen.

Hopend dat je iets vindt waar je bij kunt horen of iets dat je tijdelijk verdooft zodat je niet naar jezelf hoeft te luisteren.

Iets dat je het gevoel geeft dat je er toe doet of dat je ergens goed in bent.

En dan vindt je iets waar je van houdt..

En dat is ondernemen.

Dat is waar die onzekerheid opeens verandert in een sterkte, in plaats van een zwakte.

Kan ik mijn eigen website bouwen? Kan ik producten verkopen aan mensen? Kan ik mensen veranderen? Kan ik video’s opnemen? Kan ik voor een grote groep mensen praten?

Die vragen ontstaan uit onzekerheid en als je nieuwsgierig genoeg bent om de antwoorden erop te achterhalen, zet je ontwikkeling in gang.

En die zelfontwikkeling zorgt voor resultaat. In de vorm van geld, lezers van je blog, volgers op je sociale media, etc.

Maar dat gebeurt niet binnen een dag.

Zodra je iets vindt waar je van houdt. Echt van houdt en iets dat je elke dag wilt doen, voor de rest van je leven, wed je al je geld op dat paard.

Je gaat all-in.

Je wordt hoopvol en krijgt verwachtingen. En dat is een probleem.

Van 2010 tot en met 2015 verdiende ik ongeveer 500 a 1500 euro per maand. Bruto. Daar kun je op zich mee rondkomen, dat is mij ook gelukt, maar het is vrij lastig als je samenwoont, op vakantie wilt, cadeaus wilt kopen voor de mensen in je omgeving en van vrienden te horen krijgt dat je kleding er niet uitziet (maar gewoon geen nieuwe kleding kan betalen).

En als je na al die jaren eindelijk een reden vindt om elke dag uit bed te komen alleen maar om erachter te komen dat je er fucking slecht in bent, dan komt dat hard aan.

Keihard.

Als je jaar in, jaar uit, gevoelsmatig faalt, probeer dan maar een reden te vinden om door te blijven gaan.

Als je niet doet waar je van houdt, hou je het nooit vol

Dat is een quote die je regelmatig voorbij ziet komen. Steve Jobs zei iets soortgelijks en velen anderen met hem.

Je bereikt op een gegeven moment een punt waarop je je realiseert dat al die externe bevestiging totaal niet de reden is waarom je doet wat je doet.

Daar waar je als jonge jongen begint met dromen om tienduizenden euro’s per maand binnen te harken, mooie spullen te kopen of dure auto’s te rijden, begrijp je naarmate je jezelf beter leert kennen, dat dat niet is wat je elke dag uit bed sleurt.

Je komt uit bed, omdat je gek bent op het proces.

Je leert om alle tegenslagen niet als negatief te beschouwen, maar als nog meer punten waar je aan kunt werken. En je wilt niet dat al die punten waar je aan moet werken stoppen. Want al die deuken overal uithalen en al die brandjes blussen is het leukste dat er is.

De mogelijkheden om jezelf, de processen binnen je bedrijf, de mensen waar je mee samenwerkt en de lezers op je blog te helpen – beter te maken – zijn eindeloos.

Je hebt letterlijk werk dat je leuk vindt voor de rest van je leven.

Toen dat kwartje jaren geleden viel, veranderde alles.

Je leert van binnenuit naar buiten toe communiceren. Je leert dat je je gedrag en communicatie niet altijd hoeft aan te passen om ervoor te zorgen dat zo veel mogelijk mensen je leuk vinden. Je leert dat je je kunt kleden hoe je zelf wilt, zonder te voldoen aan de mode waar iedereen over een paar jaar toch om lacht. Je leert dat je muzieksmaak, je filmsmaak, je voorkeur voor boeken of hobby’s je helemaal niet raar maken. Het maakt je gewoon jij.

En meer dan dat hoef je niet te zijn, voor niemand niet.

Weet je wat trouwens ook onwijs hielp?

Erover praten

Hoe eenvoudig en afgezaagd dit advies ook is. Er is tegenwoordig geen enkel advies waar ik meer achter sta.

Praat erover.

Ik besef me als geen ander hoe ongelooflijk moeilijk het is om zoiets persoonlijks, iets waar je misschien al jarenlang mee loopt en nog nooit met iemand hebt gedeeld, neer te leggen bij een ander.

Dat is kwetsbaarheid van het allerhoogste niveau tonen en dat vergt grote fucking ballen.

Wat als die persoon je niet serieus neemt? Wat als ze er lacherig over doen, omdat ze geen idee hebben hoe ze erop moeten reageren? Wat als ze tegen je zeggen dat “alles wel goed komt”? Waarom zou je het vertellen, je kan het toch zelf oplossen? Wat als mensen je daarna nog meer vermijden? Wat als ze je als slachtoffer behandelen? Wat als je over een tijdje besluit om naar een psycholoog te gaan, kun je niet beter wachten tot je dat doet?

Ik ken ze allemaal. Al die redenen. En ze bevatten allemaal een kern van waarheid, maar ik sta erop dat je het volgende in overweging moet nemen:

Als je iemand bent of kent die (chronisch) depressief is, praat er dan over. Zonder te oordelen, zonder proberen te helpen, zonder medelijden.

Het beste wat je kunt doen, is iemand het gevoel geven dat er iemand voor ze is. Dat iemand het begrijpt. Begrip is zo ongelooflijk waardevol. Zo verlossend.

Je bent namelijk niet saai. Je bent niet raar. Je bent ziek.

En dat hoeft niet het einde van de wereld te zijn, maar je kan niet altijd alles alleen.

Ik koos ervoor om het jaar in, jaar uit, voor mezelf te houden. Natuurlijk hadden veel mensen het vermoeden. Er zijn personen die denken dat het hun schuld is. Anderen denken dat je hen niet mag. En er zijn mensen, soms vreemden, die het herkennen en je hulp aanbieden.

“Maar wat weten zij nou weer over jou?”, denk je dan, om hulp vervolgens af te wijzen of gewoon te negeren.

Ik zag hoe mijn vader werd behandeld nadat bij hem bekend werd dat hij al jaren een chronische depressie had. Hij werd zielig gevonden. Al zijn negatieve eigenschappen waren een gevolg van zijn depressie. Hij was een slachtoffer.

Ik haat een slachtofferrol aannemen. Ik heb een hekel aan medelijden. Daarom hield ik het lekker bij me. Je komt er zelf wel uit denk je, maar je bent helaas niet altijd zo sterk als je wilt zijn.

Toen ik voor het eerst de woorden uitsprak, begreep ik voor het eerst wat de uitspraak “een last van je schouders af laten vallen” betekende. Ik voelde me letterlijk tien kilo lichter. Alsof ik voor het eerst in jaren weer kon ademen.

Niet omdat daarmee alles verholpen is, maar omdat je je in bepaalde situaties beter begrepen voelt. Omdat anderen je daadwerkelijk beter begrijpen.

Achteraf heb ik natuurlijk makkelijk praten en ik begrijp dat dit niet grote hoeveelheden mensen zal helpen. Het is namelijk niet onbelangrijk met wie je je problemen bespreekt, bij wie je hulp zoekt.

Ik heb het geluk dat ik een vriendin en groep vrienden heb waar ik voor alle problemen bij terecht kan. En andersom ook.

Het beste advies krijg je van mensen die je echt kennen en altijd in jouw belang zullen adviseren. Niet mensen die altijd tegen je zeggen wat je wilt horen, maar wat je moet horen. Wat behulpzaam is.

En mochten je vrienden, ouders of je partner je niet kunnen helpen, omdat zij zich geen raad met de situatie weten, is het in ieder geval prettig om je gehoord te voelen. Wetende dat ze niet weer raar opkijken of over je oordelen als je geen zin hebt om de deur uit te gaan.

Als je het gevoel hebt dat je binnen je eigen netwerk niet terecht kan bij iemand, zoek dan de hulp van een professional. Depressie komt heel veel voor, maar een grote hoeveelheid mensen wordt ook daadwerkelijk geholpen.

Je bent niet uniek. Je situatie is hoogst waarschijnlijk niet uniek. Ongeacht wat je jezelf wijsmaakt.

Alle kleine dingen waar je je nu ellendig door voelt, kun je weer leuk gaan vinden.

Alle mensen die je nu vermijdt, kun je weer leuke avonden mee genieten.

Je kan weer naar het wateroppervlak drijven en weer ademhalen zoals de rest van ons.

Je bent niet uniek.⠀

Nope. Je bent echt niet zo bijzonder als je denkt.⠀

Oh, je ouders zijn gescheiden? Bijna de helft van alle huwelijken loopt stuk. Dat mag je geen levenslang excuus geven voor je huidige situatie.⠀

Je hebt overgewicht zeg je? De helft van de mensen in Nederland heeft overgewicht.⠀

Moeilijk hè, “balans vinden”? Verrassing, we zoeken allemaal naar een vorm van balans tussen sporten, hobby’s, werken, liefde, familie en mens zijn.⠀Dat is een continue strijd. Bij de een duurt die strijd langer dan bij de ander, maar daar hebben we allemaal periodiek “last” van.

Je bent geen uitzondering en je bent zéker geen slachtoffer.⠀Tenzij je ervoor kiest om je zo te gedragen.

De mensen die het wel flikken. Zij die het wel, naar jouw idee, “allemaal voor elkaar hebben”, zijn de uitzondering. De mensen die ervoor kiezen om niet te klagen, maar te doen. Elke dag weer.

Geluk speelt een rol, talent speelt een rol, maar over die factoren is je invloed beperkt, dus focus je daar niet te veel op. Kies ervoor om je sterke punten nog meer te vergroten, in plaats van vechten tegen zwakke punten die je altijd enigszins zult behouden. Niemand is perfect, sterke en zwakke eigenschappen hebben we allemaal.

Hard werken is de essentiële basis. Klappen leren incasseren, ongemakkelijke en confronterende gesprekken willen voeren, grenzen verleggen, onzekerheid en twijfel ervaren. Maar weten en accepteren dat dat allemaal fases zijn die uiteindelijk weer overwaaien.⠀

Als je zo de behoefte hebt om uniek te zijn, begin dan eens met dingen doen waardoor je tot de minderheid behoort.

Ik ben bang om dood te gaan.

Dat is een feit. Ik vind de gedachte van doodgaan zo extreem onaangenaam, dat als ik mij daar bewust mee bezighoud bijna ga hyperventileren.

Ik ken meer mensen die zeggen niet bang te zijn voor de dood, dan mensen die toegeven dat wel te zijn.

In principe is er niets mis met niet uit willen kijken naar het einde van je leven. Er zijn zo veel dingen waar je van kunt genieten en van kunt houden. Je partner, vrienden, huisdieren, werk, de spullen die je hebt en de reizen die je maakt.

Één van ons is heel mooi en de ander heeft een heel hoog voorhoofd. Tijd voor @aquaasiaclub ????

A post shared by Guy Droog (@guy_droog) on

????????????

A post shared by Guy Droog (@guy_droog) on

Volle bak op het seminar van @dogan__tekin, @mennohenselmans en mij ????????????

A post shared by Guy Droog (@guy_droog) on

Koning van het water ????????

A post shared by Guy Droog (@guy_droog) on

Vervoer had ook slechter gekund ????????????

A post shared by Guy Droog (@guy_droog) on

Ik kan ook schattige foto's maken van mij en mijn kind samen op de bank, @dogan__tekin ❤️

A post shared by Guy Droog (@guy_droog) on

Sushi for days ????

A post shared by Guy Droog (@guy_droog) on

De gedachte dat dat allemaal ooit een keer zal eindigen, vind ik vreselijk. Geen dingen meer met elkaar doen en delen. Niet meer lachen en niet meer huilen. Geen muziek, geen films, geen vakanties en geen boeken. Gewoon helemaal niks meer. Waarschijnlijk. Hoe meer je koestert en hoe meer je geniet van alle kleine dingen, hoe mooier het allemaal wordt, toch?

Omgang met stress

Het woord ‘stress’ heeft een hele negatieve lading. Mensen denken over het algemeen dat stress heel slecht, of zelfs ongezond is.

Het is niet echt zo dat stress zelf ongezond is, maar de verhalen die je jezelf vertelt over de stress die je ervaart zijn wat stress ongezond kan maken.

Je kunt tijdens periodes van stress continu tegen jezelf blijven zeggen hoeveel druk er momenteel op je staat. Je kunt jezelf wijsmaken dat je daar zo slecht tegen kan, toe bent aan vakantie en dat het nu écht even anders moet. Als je je de hele tijd bezighoudt met hoe kut het is dat je gestresst bent, is het moeilijk er een positieve draai aan te geven.

Je kunt het ook anders aanpakken. Je kunt jezelf ook vertellen dat het een luxe is om met zo veel dingen bezig te kunnen zijn. Dat het honderd keer beter is dan jezelf thuis vervelen de hele dag. Of jezelf thuis moeten vervelen omdat je fysiek niet in staat bent je huis te verlaten.

Dat je managers en collega’s zo veel van je vragen omdat je capabel genoeg bent het allemaal te kunnen. Dat je in het verleden al vaker gestresst bent geweest en het altijd hebt overleefd. Dat periodes van stress je een sterker mens maken en stress dus bijdraagt aan je zelfontwikkeling.

Dezelfde aanpak kun je hebben voor de dood. Daar kies ik zelf ook voor.

Ben je bezig met leven of met sterven?

Ik vind het onzin om te zeggen dat je elke dag moet leven alsof het je laatste is. Als het echt je laatste dag zou zijn, zou je waarschijnlijk niet om 09:00 op kantoor zijn en om 17:00 in de file terug naar huis staan. Mensen die zeggen elke dag te leven alsof het hun laatste is moeten niet uit hun nek lullen.

Ik vind het wel heel krachtig om jezelf er af en toe aan te herinneren dat je ooit dood gaat en álles afgelopen zal zijn. Waarschijnlijk. Als die gedachte niks bij je losmaakt, denk ik niet dat je jezelf open genoeg durft te stellen om te voelen hoeveel die realisatie teweeg kan brengen.

Bij mij geeft die reminder me het merendeel van de tijd de energie om dingen te ondernemen, de kracht om door te gaan en niet op te geven. Het zorgt ervoor dat ik de mensen waar ik om geef zo vaak mogelijk wil laten weten dat ik van ze hou en hoeveel ze nu, in het verleden en hopelijk in de toekomst voor mij hebben betekend.

Sterfelijkheid als inspiratie

Het idee dat ik ooit doodga geeft mij de ballen om écht te leven. Dat zijn geen hele grote ballen, maar gewoon ballen van aangenaam formaat en dat is prima.

Dit is overigens zéker geen “motivational speech” om je de sportschool in te krijgen. Het kan zelfs een anti-fitness visie zijn, omdat je je nu kunt realiseren dat je helemaal niet 80% van de tijd bezig wilt zijn met een sport.

Kijk eens een paar dagen goed om je heen. Kijk naar je familie, vrienden, partner, huisdieren, collega’s, werk, financiële situatie, leefomstandigheden en al het andere waar je je door kunt beseffen dat je het goed hebt en laat het vervolgens écht op je inwerken dat dat ooit allemaal een keer verdwijnt en nooit meer terugkomt.

En gebruik vervolgens het gevoel dat je krijgt om nog meer voor elkaar te krijgen.

Gebruik dat gevoel om controle te krijgen over je gezondheid.

Hoe gezonder je bent, hoe langer anderen van je kunnen genieten. Hoe langer je uit kunt stellen dat je geliefden je moeten bezoeken in het ziekenhuis.

Gebruik dat gevoel om meer te ondernemen.

Hoe meer geld je verdient, hoe meer je hebt om te delen.

Gebruik dat gevoel om eindelijk eens te beginnen aan dat project dat je al zo lang uitstelt. Om tegen de mensen tegen wie je het bij lange na niet vaak genoeg zegt dat je van ze houdt en om ze geeft.

Hoe je dat gevoel ook interpreteert, gebruik het om iets positiefs te doen.

Een tweede kans krijg je niet. Ga verdomme wat doen.

Succes is geen objectief begrip, maar over het algemeen denkt iedereen wel ongeveer aan dezelfde dingen als men spreekt over ‘streven naar succes’. Denk bijvoorbeeld aan veel geld verdienen, een succesvol bedrijf runnen of een droomfysiek ontwikkelen. Als het om de meest traditionele vorm van succes gaat, zien we een persoon voor ons die met weinig tot niets begint en, tegen alle verwachtingen in, iets van zichzelf en zijn leven maakt door elke dag keihard te werken.

Indien je over een social media account beschikt, voornamelijk Facebook en Instagram, zul je regelmatig doodgegooid worden met motiverende teksten die insinueren dat je alles kunt bereiken wat je wilt, zolang je er maar hard voor wilt werken. Veel mensen op social media die ‘succes’ hebben bereikt krijgen vaak de vraag wat ze ervoor hebben moeten doen en het antwoord is dan ook vrijwel altijd hard werken.

Om misverstanden te voorkomen, wil ik benadrukken dat hard werken in vrijwel alle situaties, voor zo goed als alle mensen, noodzakelijk is. Het komt bijna niet voor dat je achterover kunt leunen op je stoel en succes voorgeschoteld krijgt. Dat soort gevallen zijn de uitzonderingen van de uitzonderingen en dan ook niet relevant. Maar, het idee dat alles mogelijk is en je er door hard werken kunt komen, vind ik een van de meest naïeve levensopvattingen van de laatste jaren.

Of we het nu hebben over Michael Jordan, Bill Gates, Mark Zuckerberg of Pablo Escobar, geen van allen heeft zo veel bereikt door alleen maar hard te werken. Hard werken is slechts een van de factoren. Andere factoren zijn bijvoorbeeld: timing, geluk, leeftijd, opvoeding, sociale netwerk en je persoonlijkheid. Over een aantal van die factoren heb je totaal geen invloed, maar zijn wel essentieel.

Stel dat je een succesvolle sportschool wilt starten en geboren bent in 1940. De eerste jaren van je leven zullen in verband met de oorlog heel anders verlopen dan de kinderen van nu. Er is nauwelijks interesse in krachtsport en er is dan ook geen markt voor. Maar jij, jij vindt het wel leuk en wilt er wat mee doen. Je bereikt de leeftijd van 25 en het is 1965 en gaat wat in de fitnessindustrie doen. Wat is dan je kans van slagen? Dat klinkt wellicht stom, maar 2015 is niet heel anders dan 1960 in dit voorbeeld. Ik ben me er overigens van bewust dat Gold’s Gym is geopend in 1965, maar zij waren weer een uitzondering in die zin dat zij bepaalde dingen ontzettend mee hadden, zoals een aantal grondleggers van het hedendaagse bodybuilding die besloten daar te trainen.

Er is nu wel markt voor, maar hoe makkelijk is het om te concurreren met sportscholen die miljoenen hebben aan marketingsbudget? Waarom zou jouw sportschool bomvol zitten met leden die 50 EUR per maand betalen, terwijl het op de hoek van de straat voor 15 EUR per maand kan? Ik stel niet dat dat onmogelijk is, maar als je in 2015 een sportschool opent zoals ieder ander dat doet, is je timing verre van ideaal. Dan kun je nog zo hard werken als je wilt, je timing belemmert je eigen succes. En als de timing je vanaf het begin al sterk tegenzit, hoe ga je er dan voor compenseren?

Laten we een meer relevant voorbeeld nemen: streven naar een fysiek doel. Er zijn verschrikkelijk veel mensen die streven naar een statisch doel als het om hun fysiek gaat. Ze willen eruit zien als Fitnessmodel X of Acteur Y. Het zou je oprecht verbazen hoe specifiek de doelen zijn van mensen die iets aan hun fysiek willen doen. Een centimeter of drie hier eraf, daar erbij, daar iets groter, daar iets kleiner en precies dezelfde abs als Lazar Angelov. “En ik zal er alles voor doen en doorgaan tot ik er ben!”

Maar goed, terug naar ons fitnessmodel. Fitnessmodel X post drie keer per week een foto op Instagram met de tekst dat hij of zij al tien jaar traint en dat je er door hard te werken ook kunt komen. Misschien hoef je er alleen maar zijn of haar boek voor te kopen. Misschien ook niet. Laten we dan nu nadenken over alle factoren die van essentieel belang waren bij het bereiken van het fysiek van Fitnessmodel X, maar waar hij of zij weinig of geen invloed over heeft:

  • Vetdistributie: verdeling van vet over het lichaam. Vrouwelijke Fitnessmodel X heeft een mooi, vol onderlichaam, slanke taille, goede borsten en geen uitgemergeld gezicht. Terwijl jij dunne benen met een brede taille hebt en heel snel last hebt van een dun gezicht en er ongezond uitziet.
  • Blessurevrij: Fitnessmodel X kan jarenlang hoge volumes van training tolereren zonder geblesseerd of overtraind te raken. Terwijl jij het al heel wat vindt dat je vier uur per week traint, traint Fitnessmodel X negen uur per week. Dat is elke week meer dan het dubbele.
  • Rijke ouders: Fitnessmodel X heeft rijke ouders en hoeft zelf helemaal geen tijd vrij te maken om zelf te werken of andere zaken te regelen. Zijn hele leven, elke dag, kan makkelijk uit fitness bestaan en alles wordt voor hem vergoed. De beste supplementen, trainers, voeding en sportscholen. Terwijl jij studeert, werkt, maandelijks net rondkomt en jezelf dan probeert te vergelijken met je Instagram helden.
  • Skelet: de hoeveelheid spiermassa die je kunt hebben is sterk afhankelijk van je botstructuur. Mensen met dikkere polsen en enkels bijvoorbeeld, hebben over het algemeen ook meer spiermassa. Terwijl jij het botstructuur hebt van een gerookte makreel.
  • Spiervorm: Fitnessmodel X heeft mooie, ronde spieren, terwijl jij puntige schouders hebt, schots en scheve buikspieren en kuiten die nog dunner zijn dan je achillespees.
  • Drugsgebruik: 99% van alle professionele fitnessatleten gebruikt anabole steroïden en 100% van alle noemenswaardige bodybuilders. Je kunt weigeren dat te geloven, maar daar heb je alleen maar jezelf mee. Ontkenning van dat feit zorgt in dit geval voor het stellen van onrealistische doelen.

Bovenstaande is wat er direct tijdens het schrijven in me opkwam. Ik garandeer je dat die lijst nog langer kan.

Ook bloggen is een goed voorbeeld. Waarom lukt het de ene persoon wel en de ander niet? Ik vind dat bloggen mij redelijk is gelukt. Inmiddels zorgt mijn blog ruim vier jaar voor onderdak en eten op tafel. Als je op mijn blog kijkt zie je geen bijzondere dingen gebeuren en het lijkt erop dat iedereen dat gewoon zou moeten kunnen. Waarom zijn er dan zo veel bloggers zonder inkomen in de fitnessindustrie?

Toen ik eind 2010 mijn blog begon, bestonden er nog nauwelijks Nederlandse fitnessblogs die het onderwerp op een luchtige manier in Jip en Janneke taal bespraken. De enige plek waar dit vooral gebeurde was op fora, maar er was verder geen centraal punt waar je op een leuke manier jezelf wat kon leren. In dat opzicht was mijn timing dan ook goed, maar wel een uitzondering. Dat moment kun je niet nogmaals op dezelfde manier nabootsen. Je kunt jezelf grappig, knap, slim en innemend vinden, maar zo zijn er genoeg anderen.

Als jij je mobiele telefoon aanzet word je overspoeld met updates van alle mensen die je volgt. Waarom zou jouw blog of artikel die al tienduizend keer is geschreven opeens opvallen? En als je het dan voor elkaar krijgt om op te vallen en duizenden volgers weet te verzamelen, hoe ga je dan je netwerk gebruiken om maandelijks de huur te betalen? Mij zou op dit punt hetzelfde gebeuren als ik opnieuw een blog zou beginnen. Adviseer ik je nu om geen blog te starten? Zeker niet. Maar het vergt heel wat meer dan artikelen over een negatieve energiebalans om er een carrière van te maken.

Als ik geen enorme nerd was die vroeger de hele dag alleen maar computerspelletjes speelde en daarom constant achter de computer zat, waardoor ik veel te veel tijd spendeerde op fora, had ik jaren later nooit een kans gezien om iets te kunnen betekenen in de fitnessindustrie. En als ik als kind geen interesse had in vormgeving, had ik niet gekozen voor het Grafisch Lyceum, waardoor ik niet de vaardigheden zou bezitten om binnen een uur een blog online te zetten en had ik waarschijnlijk nooit een blog gehad omdat het opstarten te veel werk zou zijn. En als ik niet al van jongs af aan wist dat ik zelfstandig ondernemer wilde zijn, had ik nooit bewust de keuze gemaakt een korte opleiding te kiezen, op mijn negentiende af te studeren en direct voor mijzelf te beginnen.

Uiteindelijk was het allemaal erg hard werken, maar er ging veel meer aan vooraf.

Mijn ouders hebben het merendeel van hun leven hoge schulden gehad. Echt hoge schulden. Dat is niet makkelijk als je ook nog eens twee bavianen op moet voeden. Mijn vader is een van de hardst werkende mannen die ik ooit heb gekend. Inmiddels komt hij al bijna dertig jaar om 04:00 uit bed om naar de bloemenveiling te gaan en gewoon keihard te werken. Daarom zijn alle schulden allang afgelost en verdient hij veel, veel meer dan de gemiddelde Nederlander.

Op het eerste gezicht zou iedereen denken dat dit puur en alleen zou komen door hard werken, maar, als hij op zijn 21ste levensjaar niet tijdelijk in Israël had gaan werken, had hij nooit de zus van mijn moeder ontmoet, getrouwd met mijn moeder, Hebreeuws leren spreken en vele jaren later een Russisch-Israëlische man leren kennen die uiteindelijk zijn nieuwe werkgever zou worden en daarmee zijn financiële situatie volledig om zou gooien.

Uiteindelijk was het allemaal erg hard werken, maar er ging veel meer aan vooraf.

Wat is je punt van dit demotiverende verhaal, lullo?

Ik wil dit juist geen demotiverend verhaal maken. Ik ben ervan overtuigd dat iedereen moet streven naar zijn of haar ultieme potentie, maar dat mensen te veel klakkeloos andermans doelen als hun eigen overnemen. Dat veel mensen bloggen of aan fitnesswedstrijden meedoen, vind ik niet genoeg reden om dat gelijk een van mijn levensdoelen te maken. Goede kansen zijn niet schaars, maar bestaan naar mijn mening ook niet in overvloed. Elk artikel of foto zien als ‘kans’ om ook echt iets van jezelf te maken is een illusie en voorkomt juist dat je echte kansen leert herkennen. Je bent dan namelijk veel te druk bezig met andere dingen.

Wil je werkelijk een of meerdere jaren van je leven dagelijks bezig zijn met krachtsport, jezelf fysiek en mentaal uitputten, in veel gevallen je relatie negatief beïnvloeden, om uiteindelijk vierde te worden op een wedstrijd van het allerlaagste niveau in het zuiden van het land? Wil je jezelf de illusie aanpraten dat je ‘coach’ bent omdat je drie maanden naar de sportschool gaat en de zin “eet minder dan je verbruikt” uit je hoofd hebt geleerd, omdat coaches nu hip zijn? Als dat je passie en levensstijl is, wat moet je dan doen als je over een paar jaar door de mand valt?

Ik vind dat als je zo aandachtig bezig bent met doelen stellen voor jezelf, doelen wel daadwerkelijk jouw doelen moeten zijn. Doelen moeten dynamisch zijn en aangepast worden aan je leeftijd, je omgeving en hoe je fysiek en mentaal reageert op alles wat je doet. Ik heb het inmiddels vaak zien gebeuren bij cliënten: op een dag klikt het gewoon. Dan weet je wat je echt wilt. Wat belangrijk is en wat niet. Men zegt dat je een “lifestyle” moet maken van fitness, maar een lifestyle moet wel aansluiten op jouw wensen. Tegen je zin in elke dag dertien kilo aan Tupperware meenemen naar je werk is dan wel een lifestyle, maar is het iets dat je leuk vindt? Is het iets waar je over tien jaar nog steeds blij om bent dat je dat gedaan hebt? We zijn zo bezig met geluk zoeken en we denken oprecht dat anderen dat al gevonden hebben en wij niet. Als we gewoon maar doen wat zij doen, vinden we het vast. Ik denk dat geluk veel dichterbij is dan je denkt.

Ik gebruik het bovenstaande niet als excuus om alles te laten vallen en niks te doen. Gebruik het om te kijken waar jouw unieke, sterke punten liggen. Gebruik het om kansen in te zien en te grijpen. Gebruik het om gewoon eens een keer echt na te denken over jezelf en wat je uit dit leven wilt halen. Dromen is prachtig en blijf dat vooral doen, maar geen hoeveelheid dromen zorgen ervoor dat jij met een lengte van 1.70 de nieuwe LeBron James wordt. Zodra je een plan hebt, weet dat dit plan daadwerkelijk (fysiek) mogelijk zou kunnen zijn, de passie en de wil om te falen maar door te blijven gaan er is, dan begint het hard werken pas.

Goede coaches met ervaring in het vak kunnen je niet alleen helpen met het bereiken van je doelen. Ze kunnen je ook helpen bij het stellen ervan. Ze kunnen realistische inschattingen maken over wat mogelijk is en over over de weken, maanden of jaren heen helpen je doelen bij te schaven, want dat moet. Of het nu om zaken, geld of trainen gaat.

Hard werken is noodzaak, maar bij lange na niet genoeg.